Tomasz Fordymacki

Kieruję zespołem analiz finansowych w dużym biurze rachunkowym — od kilkunastu lat. To miejsce, przez które przechodzą księgi kilkuset spółek rocznie, więc mam dostęp do danych źródłowych na poziomie, na którym większość doradców kończy na zestawieniu z Excela. Zarządzanie zespołem nauczyło mnie czegoś jeszcze: analiza, której nie da się powtórzyć bez jej autora, jest warta połowę tego, na co wygląda.

Prowadziłem projekty restrukturyzacji i pozyskiwania finansowania o wartości wielu milionów złotych — od rozmów z bankami i inwestorami, przez modele obsługi zadłużenia, po harmonogramy, które trzeba było dowieźć co do tygodnia. W takich sytuacjach nie ma miejsca na ostrożne „to zależy”: albo liczba się broni przed komitetem kredytowym, albo nie.

Buduję raportowanie zarządcze i analitykę BI: panele, w których zarząd widzi marżę na kliencie, dziale i projekcie, zamiast czekać tydzień na zestawienie. Pracuję na danych źródłowych — sprawozdaniach składanych w rejestrze, księgach, ewidencji czasu pracy — a nie na materiałach przygotowanych pod tezę.

Odpowiadam też za część analityczną mandatów doradczych: wyceny, modele finansowe, przegląd celów akwizycyjnych i rachunek rentowności. Zbudowałem narzędzia, które czytają sprawozdania maszynowo — dzięki nim porównanie kilkunastu spółek jedną metodą zajmuje tygodnie zamiast kwartału, a ta sama liczba wychodzi tak samo za każdym razem, niezależnie od tego, kto ją liczy.

Prowadziłem wyceny i analizy rentowności dla spółek z sektorów IT, integracji technicznej, usług profesjonalnych, handlu detalicznego i nieruchomości komercyjnych — w tym modele płynności tygodniowej dla firm w napiętej sytuacji gotówkowej i rachunki segmentowe rozstrzygające, która linia biznesu finansuje którą.